Jak przeprowadza się reformę kotła w celu uzyskania niskiej zawartości azotu

Technologia niskoazotowej transformacji kotła to technologia redukcji tlenków azotu poprzez ponowne wprowadzenie części spalin z kotła do paleniska i zmieszanie gazu miedzianego z powietrzem w celu spalania. Technologia ta powoduje obniżenie temperatury spalania w rdzeniu kotła, niezmieniony współczynnik nadmiaru powietrza oraz zahamowanie wytwarzania tlenku amoniaku bez obniżania sprawności kotła, co pozwala na osiągnięcie celu, jakim jest redukcja emisji tlenków azotu.

Aby zapewnić teoretyczną ilość powietrza potrzebną do spalania, paliwo musi zostać całkowicie spalone i musi zostać dostarczona pewna ilość nadmiaru powietrza. Aby zapewnić sprawność cieplną spalania, przyjmuje się niższy współczynnik nadmiaru powietrza, aby maksymalnie zmniejszyć stężenie tlenu w spalinach, co skutecznie ograniczy emisję NOx.

Jakie czynniki wpływają na sprawność kotłów niskoazotowych?

Głównymi czynnikami są:

1. utrata ciepła

2. Niepełne spalanie paliwa i osadzanie się kamienia kotłowego

3. Temperatura spalin, utrata ciepła, itp.

Generalnie, straty ciepła i osadzanie się kamienia kotłowego po transformacji palnika nie zmieniają się w porównaniu z wartościami sprzed transformacji i nie wpływają na sprawność cieplną kotła. Dwa główne czynniki zmieniają się przed i po transformacji palnika: strata ciepła związana z temperaturą spalin oraz stopień niepełnego spalania paliwa.